Inleiding
Oorzaak
Verschijnselen
Diagnose
Behandeling
Preventie
Complicaties
Meer informatie

Gonorroe, ook wel druiper genoemd, is een besmettelijke ziekte. Deze wordt veroorzaakt door bacteriën die gonokokken worden genoemd. De officiële naam van deze bacterie is Neisseria gonorrhoeae.

Bij besmetting zijn meestal de voortplantingsorganen en de urinewegen geïnfecteerd. Maar soms doet de infectie zich voor in andere delen van het lichaam. Zoals de darm, de keel en de ogen. De bacterie veroorzaakt alleen bij mensen gonorroe, niet bij dieren.

Gonorroe wordt overgebracht via seksueel contact. Het is één van de meest voorkomende seksueel overdraagbare aandoeningen (soa’s). Daarnaast kan een geïnfecteerde moeder de ziekte tijdens de bevalling op haar kind overdragen.

Risicofactoren om gonorroe te krijgen zijn: wisselende contacten, een partner met een soa en onbeschermde seks met een geïnfecteerd persoon .

De symptomen van gonorroe beginnen twee tot veertien dagen na de infectie.

Als een vrouw klachten krijgt, gaat het meestal om een toegenomen hoeveelheid vaginale afscheiding. Andere verschijnselen zijn tussentijds bloedverlies, pijn en branderigheid bij het plassen. Maar ook irritatie, jeuk, roodheid en zwelling in de schaamstreek.

Zwangere vrouwen lopen een groter risico op een miskraam of vroegtijdige bevalling als de baarmoederhals bij de infectie betrokken is.

Bij mannen met gonorroe treden meestal klachten op. Deze ontstaan gewoonlijk binnen enkele dagen na de infectie. De klachten bestaan uit een branderig gevoel en pijn bij het plassen. En daarnaast een vaak pusachtige afscheiding. Het kan dan om weinig maar ook om veel afscheiding gaan.

Symptomen van anale infectie kunnen zijn: irritatie, jeuk en soms slijmerige afscheiding.

Door orale seks (pijpen of beffen) kunnen zowel mannen als vrouwen een gonorroe-infectie in de keel hebben. Bij infectie van de keel zijn er meestal geen of weinig uitgesproken klachten.

De diagnose gonorroe is gebaseerd op de klachten en een onderzoek van de patiënt. Deze wordt bevestigd met de DNA- of RNA-amplificatiemethode. Dat kan door de urine te testen of door een monster af te nemen uit de plasbuis, vagina of baarmoederhals. En zo nodig uit de anus of de keel.

Patiënten met een gonokokkeninfectie worden behandeld met een injectie antibiotica. De partner(s) moet(en) ook behandeld worden.

De diagnose en behandeling van gonorroe bij zwangere vrouwen voorkomt dat de infectie wordt overgebracht op pasgeboren kinderen.

Gonorroe kan worden voorkomen door veilig vrijen. Het gebruik van condooms vermindert de kans op een seksueel overdraagbare aandoening. De condooms moeten dan wel op de juiste manier en bij elk seksueel contact worden gebruikt.

Bij een gonokokkeninfectie kunnen ook andere delen van het lichaam betrokken zijn.

Complicaties bij de vrouw zijn een infectie in het kleine bekken waaronder: ontsteking van het baarmoederslijmvlies, ontsteking van de eileiders (salpingitis), abces in de eierstokken en buikvliesontsteking.

Tijdens de zwangerschap kan een gonokokkeninfectie resulteren in een miskraam. Maar het kan ook leiden tot te vroeg gebroken vliezen en tot infectie van de ogen bij de pasgeborene.

Bij mannen kunnen complicaties optreden zoals een vernauwing van de urethra (plasbuis), ontsteking van de zaadbal (orchitis), prostaatontsteking en ontsteking van de bijbal.

Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu
www.rivm.nl

Soa Aids Nederland
www.soaaids.nl