Inleiding
Oorzaak
Verschijnselen
Diagnose
Behandeling
Voorzorgsmaatregelen
Meer informatie

Guineawormziekte, ook wel dracontiasis genoemd, is een infectie met de rondworm Dracunculus medinensis. Dit is de grootste rondworm waarvan bekend is dat de mens erdoor kan worden geïnfecteerd. Vroeger dachten de mensen dat het een slang was en noemden het dier vuurslang vanwege de grootte, het spectaculaire tevoorschijn komen uit de huid en de pijn die het dier veroorzaakt wanneer het naar buiten komt. Deze infectie kwam vaak voor in heel Afrika, het Arabisch Schiereiland, het Midden-Oosten, en Midden- en Zuid-Azië, maar de infectie is nu beperkt tot geïsoleerde streken in een smalle strook van Afrikaanse landen en Jemen. Dit is te danken aan de grootschalige verdelgingscampagne waardoor de infectie minder vaak voorkomt.

Mensen worden geïnfecteerd door het drinken van water uit onbeschermde grondwaterbronnen die besmet zijn met zeer kleine waterdiertjes, eenoogkreeftjes genaamd, die de larven van de rondworm bij zich dragen. Nadat het waterdiertje in het lichaam is terechtgekomen, gaat het dood waarbij de larven vrijkomen die zich door de maag- en de darmwand boren. De volwassenen mannelijk wormen gaan na de voortplanting dood. De vrouwelijke worm verplaatst zich naar de weefsels onder de huid. Ongeveer een jaar na de infectie veroorzaakt deze een verheven knobbel op de huid, doorgaans van benen en armen, die vervolgens openbarst waardoor het voorste deel van de worm bloot komt te liggen. De persoon kan het ongemak verlichten door de wond met water te wassen.

De infectie veroorzaakt blaren (verheven bobbels) op de huid die leiden tot zweren en abcesvorming. De worm komt naar buiten als een witachtige draad in het midden van een pijnlijke zweer. Dit gaat dikwijls gepaard met een ontsteking. Soms kan men de worm onder de huid van benen en armen voelen bewegen. Het opengaan van de huid gaat gepaard met koorts, misselijkheid, braken en diarree. Er kunnen meerdere infecties optreden. De larven verblijven in gevoelige gebieden als de gewrichten, de oogkassen en het zenuwstelsel. Dit kan leiden tot ernstige gewrichtsontsteking, blindheid en abcesvorming in de hersenen.

De aanwezigheid van wonden of zweren naast de wormen en een voorgeschiedenis van reizen naar een gebied waar de infectie veel voorkomt, zijn min of meer beslissend voor de diagnose. Microscopisch onderzoek van het door de worm afgescheiden vocht kan de aanwezigheid van larven (onvolgroeide wormen) aantonen.

Er zijn geen specifieke antiwormmiddelen om deze infectie te behandelen. De behandeling bestaat uit handmatige en operatieve verwijdering van de worm en gebruik van pijnstillers tegen de pijn. Antibiotica worden gebruikt om het optreden van bacteriële infecties te verminderen. Traditioneel wordt de tevoorschijn komende worm langzaam naar buiten getrokken door hem voorzichtig over een aantal dagen om een stok te wikkelen. Als de worm breekt voordat hij volledig is verwijderd, moet worden gezorgd dat zijn vloeistoffen niet in aanraking komen met de huid van de patiënt. Nadat er blaren zijn ontstaan, wordt de verwijdering gecompliceerd door ontsteking.

Preventie van deze infectie bestaat uit het niet drinken van besmet water of het koken en filteren van water alvorens het te drinken. Voorlichting over de infectie en de methoden voor preventie zijn belangrijk. Installatie en gebruik van een goede, betrouwbare en veilige watervoorziening dragen ook bij aan preventie.

Informatie over guineawormziekte
www.lenntech.com