Inleiding
Oorzaken
Verschijnselen
Diagnose
Behandeling
Complicaties
Meer informatie

Een leiomyoom is een tumor (gezwel) van glad spierweefsel. Een leiomyoom van de slokdarm is de meest voorkomende goedaardige (zich niet uitzaaiende) tumor van de spieren van de slokdarm (oesofagus).

Een leiomyoom van de slokdarm ontstaat door toename van het aantal spiercellen van de slokdarm als gevolg van bepaalde schadelijke prikkels. De precieze oorzaak van een leiomyoom is niet bekend. De kans dat een leiomyoom overgaat in een kwaadaardige aandoening (slokdarmkanker ) is zeer klein.

Leiomyomen van de slokdarm geven meestal geen klachten als ze een doorsnede van minder dan 5 cm hebben. De meeste leiomyomen worden toevallig bij routineonderzoek ontdekt. Grote tumoren kunnen echter verschillende klachten geven, zoals slikproblemen, een vaag, ongemakkelijk gevoel in de borst, pijn op de borst, afsluiting bij het doorslikken van voedsel en het terugvloeien van voedsel vanuit de maag (regurgitatie). Als een leiomyoom een afsluiting van de slokdarm veroorzaakt, kan de patiënt niet goed eten en treedt gewichtsverlies op. In zeldzame gevallen kan er sprake zijn van een bloeding of het opgeven van bloed; dit doet zich echter vooral voor bij een leiomyosarcoom, de kwaadaardige tegenhanger van dit gezwel.

Voor het stellen van de diagnose leiomyoom van de slokdarm zijn twee soorten onderzoek van belang. In de eerste plaats wordt een röntgenfoto van de borstkas gemaakt, nadat de patiënt bariumpap heeft ingeslikt. Doordat de patiënt de bariumpap heeft ingeslikt, wordt de slokdarm goed zichtbaar op de foto, net als eventuele onregelmatigheden of afwijkingen. Het andere onderzoek dat belangrijk is voor het stellen van de diagnose is endoscopisch onderzoek . Hiermee kan met een kijkertje aan een flexibele buis de slokdarm zelf van binnen worden bekeken en kunnen stukjes weefsel (biopten ) van de tumor worden genomen. Na onderzoek van deze biopten in het laboratorium kan de diagnose definitief worden gesteld.

De belangrijkste behandeling van een leiomyoom van de slokdarm groter dan 5 cm is volledige verwijdering van de tumor door middel van een operatie (enucleatie = het uitpellen van een gezwel uit zijn kapsel). Tot een operatie wordt meestal pas overgegaan als het leiomyoom de slokdarm afsluit. Indien mogelijk wordt de tumor verwijderd tijdens een kijkoperatie. Hierbij kan gebruik worden gemaakt van technieken als oesofagoscopie en thoracoscopie. Dit zijn minimaal invasieve operatieve ingrepen die na de operatie weinig ongemak veroorzaken en zowel de ziekenhuisopname als de herstelperiode bekorten. Leiomyomen die geen klachten geven hoeven meestal niet te worden behandeld, maar moeten wel regelmatig worden gecontroleerd.

Een leiomyoom veroorzaakt zeer zelden complicaties. Na volledige operatieve verwijdering komen ze vrijwel niet terug. Zeldzame complicaties zijn onder meer de vorming van stenen (calcificaties) in het leiomyoom (als de tumor al lang bestaat) en het ontstaan van meerdere leiomyomen over de gehele lengte van de slokdarm. Dit laatste wordt leiomyomatose genoemd.

Axelard, A.M. and Fleischer, E.D. (1997), ‘Oesophageal Tumours’, in: Sleisenger, M.H., Feldman, M. and Scharschmidt, B.F. (eds.), Gastrointestinal and Liver Disease Pathophysiology/Diagnosis/Management, 6th edn., W.B. Saunders Company, Philadelphia.

Bonavina, L., Segalin, A., Rosati, R., et al. (1995), ‘Surgical Therapy of Esophageal Leiomyoma’, Journal of the American College of Surgeons, vol. 181, no. 3, September, pp. 257-262. www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=PubMed&list_uids=7670685&dopt=Abstract

Watanabe, M., Kuwano, H., Sadanaga, N. et al. (1997), ‘Leiomyoma of the Esophagus with Special Reference to the Characteristics of this Tumor in Teenagers’, Hepato-Gastroenterology, vol. 44, no. 13, January-February, pp. 164-169. www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=PubMed&list_uids=9058138&dopt=Abstract